آن تفسير شده است و حاصل اين است كه هر كه اين پند را پذيرد و بر آن بپايد از گذشتهء او كه به نادانى انجام شده خدا گذشت كرده است . از مجلسى ( ره ) - قوله « و أحب العباد » گويا مقصود اين است كه خدا دستور توبهء نصوح داده ولى اگر توبه را شكست و باز هم توبه كرد خدا او را دوست‌تر دارد از آنها كه توبه نكنند يا مقصود اين است كه از گناهى توبهء نصوح كند و گرفتار گناهى ديگر شود و از آن هم توبه كند يا مقصود از عدم عود ابدى عزم بر عدم عود است ( ولى در اين صورت هر توبه‌اى نصوح است زيرا عزم بر عدم عود شرط توبه است مگر اينكه توبه را همان پشيمانى بدانيم و اين بر خلاف نظرِ خودِ مجلسى است كه در سابق گفته است ، از مترجم ) . و بعضى گفته‌اند مقصود از ( مفتون توّاب ) آن توبه كارى است كه هرگز به گناه باز نگردد و معنى سادهء آن اين است كه خدا دوست دارد گول خوردهء هميشه پشيمان را و مبالغه در كلمهء توّاب به اعتبار استمرار حال توبه از همان اول گناه است نه كثرت توبه به اعتبار كثرت گناه ( اين معناى لطيف و دل چسبى است ) . از مجلسى ( ره ) - « ثلاث خصال » : 1 - آنها را دوست دارد 2 - فرشته‌ها بر ايشان آمرزش خواهند 3 - خدا عز و جل بدانها نويد امن و رحمت داده است . در تفسير آيهء ( 222 ) سورهء بقره چند وجه گفته‌اند : 1 - خدا دوست دارد توبه‌كاران از نجاسات درونى را كه گناهانند و دوست دارد پاكيزه از نجاست برونى را با آب . 2 - دوست دارد توبه‌كاران را كه گناه كرده‌اند و پاكان را كه هيچ گناه نكرده‌اند . 3 - توبه‌كاران از كبائر و پاكان از صغائر را .